Dzień dobry, Leslie.
Lakeman.
Co powinienem zrobić?
Z dziwnym współpracownikiem?
O mnie też opowiada kłamstwa.
Donieś na niego.
Ale musisz mieć pewność.
Wiem.
Doznałeś uszkodzenia mózgu
i prosisz ludzi, by wierzyli twoim doznaniom zmysłowym.
W poniedziałek rano dokonaj pełnej oceny sensorycznej.
Pójdź tam, przypomnij sobie wszystko. Jeśli pamiętasz, że cię popchnął,
to tak było. Jasne?
Zadbamy o to, żeby ci uwierzyli. Ale musisz być tego pewny.
Bo chcesz, żeby ci uwierzyli, prawda?
A potem, kto wie, może znów będziesz się śmiać.
Właśnie to zrobiłeś.
O której kończy się to polowanie na kaczki?
Za kilka godzin.
- Co potem? - Potem jadą do Luksemburga beze mnie.
Wiesz, co robić? Czym jeszcze musisz się zająć?
Z Birdbathem wszystko w porządku. Stephen, Leslie, dokumenty.
Icabod.
Czego on chce?
Chyba mogę się tym zająć.
Czas upolować dla mnie parę ptaszków.
Ile?
A ile ptaków trzeba upolować, żeby zadowolić kobietę?
Zależy od kobiety.
Pewnie żadnego, dla większości kobiet.
Jedenaście chyba by jej starczyło.
Nad czym pracujesz?
Sztuczki karciane.
Wybierz kartę.
Dwójka pik.
Przykro mi.
Przepraszam, że byłem taki natarczywy w kwestii tych kłamstw.
Czasami, żeby zwrócić czyjąś uwagę, muszę wykorzystać swoje mocne strony,
to znaczy zgrywać ponuraka.
Nie jestem typowym Amerykaninem.
Często bywam jeźdźcem bez głowy.
Mrocznym i ponurym typem.
Ale tak naprawdę jestem radosny i delikatny.
Lubię mieć kontakt z drugim człowiekiem.
Świetnie.
Nie jestem tym, na kogo wyglądam.
Twój życiorys? Pensylwania? Armia? Pentagon?
- Tak. - Typowy amerykański chłopiec.
Wyglądasz jak typowy amerykański chłopiec.
Ale czy nim jesteś?
Wyglądasz na zestresowanego.
Może obaj zmagamy się z wygórowanymi oczekiwaniami.
Skłamałeś w swoim życiorysie.
Nie studiowałeś na Uniwersytecie Pensylwanii.
Może nie do końca jesteś amerykańskim chłopcem.
Nie jesteś tym, na kogo wyglądasz.
Wielkie mi halo. Witaj w klubie.
John, chciałbym cię objąć
i wysłać niewerbalną wiadomość: „Rozumiem cię, wiem, jak się czujesz.
Jesteś człowiekiem. Witaj w klubie”.
O to chodzi w przytulaniu. Myślę, że to ci się przyda.
Jak to działa?
Po prostu się jednoczysz. To najłatwiejsza rzecz na świecie.
Skąd wiedziałeś, że tam nie studiowałem?
Rocznik 1983. Przedstawiciel absolwentów.
Pozwól na kontakt międzyludzki, aby uwolnić dopaminę i serotoninę.
Dwa hormony, które zwalczą twoją depresję
i poprawią twoje samopoczucie.
Co jest?
Musimy upolować jeszcze jednego.
Więc nie wiem, o co chodzi.
Ile ustrzeliłaś?
- Żadnego. - Jedenaście.
Mój kot był ostatnio naprawdę zmęczony.
- Broń rozładowana i otwarta? - Tak.
Dobra. Wracamy do domu, do bazy. Trzymajcie je.
Teraz przyleciały.
Cholera!
Lakeman.
Strzeliłeś mi w twarz!
Przepraszam, Leslie.
To już ostatnie chwile w sprawie tej umowy z Denonem.
Liczyłem na ekspertyzę Lesliego, ale to się nie stanie.
John, zdaje się, że lecisz do Luksemburga,
bo tylko ty masz najnowsze informacje o tym projekcie Lesliego.
Witaj z powrotem.
Załatw te dwie ostatnie sprawy i znów wyjdziemy na prostą.
W Luksemburgu, dzień przed.
Przed czym?
Zanim dmuchaczka szkła wyjdzie z więzienia i odzyska torbę?
Dmuchaczka szkła?
Czy nie mówiłeś, że dmuchaczka szkła jest w więzieniu i dostanie...
Lalkarka, John.
Co się dzieje? Chyba jesteś trochę rozkojarzony.
Nie chcę, żebyś szykował się na dmuchaczkę szkła,
- kiedy masz się zmierzyć z... - Jaka to różnica?
Nie wiem. Lalkarka jest pewnie łatwiejsza.
Żyje w małym i kruchym świecie wyobraźni.
Twoja dmuchaczka szkła mierzy się z twardą rzeczywistością.
Jakby sprawy mogły runąć każdej chwili. Robi się bardzo gorąco.
Tak.
John. Powinno nam się udać.
Już niedługo wszystko będzie prostsze.
Odzyskajmy to. To było tylko kilka tygodni i możemy to odzyskać.
Cała istotna robota jest dopiero przed nami.
Musimy coś zdziałać. Zróbmy to.
Tak.
Więc musisz tam dotrzeć dzień przed odzyskaniem torby.
Dobrze. Będę mógł się wyspać.
Zabijesz żonę fizyka.
Druga strona też chce zdobyć tę torbę.
Muszę cię przed tym ostrzec.
Ona będzie wraz z torbą na stacji kolejowej Bettborn.
Więc musimy uważać, bo mogą przyjść razem.
Celowo ją wysłali. Jej mąż ma zakaz latania.
W najgorszym razie zniknie z planu.
Muszą dostarczyć mu pieniądze w inny sposób.
- Mamy kilka dodatkowych tygodni. - Więc kupujemy teraz czas?
Nie. Nadal próbują dostarczyć torbę z punktu A do B.
B to niebezpieczne miejsce. B to uzbrojony Iran.
Nie powinieneś mieć co do tego wątpliwości...
jeśli jakieś masz.
Muszę iść.
W porządku?
PATRIOTA
Możesz stać na pianinie, ile chcesz,
ale jeśli nie spojrzysz w obie strony...
Brakuje nam ludzi,
więc na tej ostatniej prostej z Denonem ty dowodzisz, John.
- Cholera! - Co jest? Powiedziałeś: „Cholera”?
- Nie, mówiłem, że możesz na mnie liczyć. - W porządku. Świetnie.
- John nie może jechać. - Co?
- Nie może jechać. - Czemu?
- Jego dokumenty. - Co z nimi?
W sumie to on tu nie pracuje.
Biorę Pewny Strzał do ekipy. Nazywam cię teraz Pewnym Strzałem.
Pewny Strzał tu nie pracuje.
Nie ma wszystkich papierów.
Dziś mija termin oddania dodatkowych dokumentów,
których jeszcze nie dostaliśmy.
Pewny Strzał nie może podróżować ani przebywać w biurze
w innym charakterze niż gość.
Z powodu zobowiązań. Za dużo cyferek.
Nie mogę zadzierać z kadrami, Pewny Strzale, przykro mi.
John Lakeman. Brakujące dokumenty.
Podobała ci się jazda?
- Świetna. - Tak, super.
Nie jestem do tego przygotowany. Po prostu go pociągnąłem.
Jezu. Mam nogi z waty.
- Usiądź. - Jeszcze nie.
Lakeman dokończył papierkową robotę. Co to za facet?
- Mój mąż. - John.
Czekaj.
Jesteś moim mężem.
Dobra... co?
Kiedy tylko o tym myślę, czuję się szczęśliwy i to mówię.
W porządku, muszę ci coś powiedzieć, kochanie.
Odnośnie zadania, nad którym pracujemy.
Mogę zamienić z tobą dwa słowa? Mam informacje.
Spóźnimy się, koleś. Napisz mu o tym.
Nie mogę tego zrobić. Nie mogę nic pisać.
John ci nie pozwala?
Nie. On lubi mój głos.
Tak. Masz fajny głos.
- Tak. - To prawda.
Dzięki.
- Ron, muszę jechać. Po prostu powiedz. - Dobra. Azja...
Tak.
Rozumiem.
Jutro o 14:00. Kukiełki z Azji wylatują z klatki.
Pewnie będą miały to czerwone, czego potrzebujesz.
Duży, ciemny, brodaty też o 14:00 chce czerwone.
Rozumiem.
I koleś od jujitsu na lotnisku zaczął znowu sprawdzać
listy pasażerów lotu Milwaukee.
Więc oczy szeroko otwarte na jujitsu, jasne, kotku?
Tak. Dzięki, kochanie.
Bezpiecznej podróży.
- Eddie? - Tak?
Czy John zabija ludzi?
- Eddie? - Niemożliwe.
Wiem, jakie ona prowadzi śledztwo.
To morderstwo.
- Myli się. - Jest bystra.
Myli się. Mój ojciec to wyjaśni.
- Tak? - Tak, co?
Twój ojciec będzie potrafił to wyjaśnić?
Tak, daj spokój. Ojciec by go do tego nie namawiał.
- Czemu nie? - Bo prosiłby o zbyt wiele.
LUKSEMBURG
Już jest.
Czy Mikham Candahar pojawił się tu po południu?
- Po południu 11 maja? - Tak.
Czy był sam?
Tak.
Czy w jego pobycie było coś niezwykłego?
Poza pani ludźmi, którzy tu przyszli? Nie. Nic poza tym.
Moi ludzie?
Policja. Chcieli z nim porozmawiać.
Myślałem, że pani wie, bo też jest pani z policji.
O czym chcieli rozmawiać?
O wypadku.
Jakim wypadku?
Z Azjatką.
Typowa sytuacja.
Twierdziła, że łączyły ich stosunki seksualne
i jej nie zapłacił.
Co prawdopodobnie było kłamstwem. Ale musieliśmy to zbadać.
Przesłuchiwałeś Mikhama Candahara?
Mówisz o Wte i wewte?
Tak. Mówił, że jej nie zna.
Wte i wewte?
Czemu Wte i wewte?
Jego torba.
Na ubranie.
Wszędzie ją zabierał. Denerwowało mnie to.
Mikham Candahar wziął ze sobą torbę na ubrania?
Z hotelu na przesłuchanie?
Tak.
Jego torba
była czerwona.
Sprawa przeciw Mikhamowi Candaharowi.
Mikham Candahar poleciał do Luksemburga w dniu morderstwa.
Candahar zatrzymał się w King Gerald.
Odręczna notatka
z adresem zamordowanej ofiary
została znaleziona w pokoju hotelowym.
Napisano ją na karcie czasu pracy pracownika lotniska.
Candahara znaleziono dziś rano z drugą notatką,
z tym samym adresem
i tym samym odręcznym pismem.
Candahar wdał się w konflikt,
bo nie udało mu się porzucić torby.
Myślę, że spotkał na swej drodze jednego z braci Barros,
w związku ze sprawą Johna Lakemana
i torbą, która przewinęła się przez lotnisko w Luksemburgu
11 maja.
Lakeman to nie morderca.
Najwidoczniej.
Nie.
Chciałabym wam zadać kilka pytań odnośnie Mikhama Candahara.
Unosił się martwy w rzece.
Miał w kieszeni wasz adres, odręcznie napisany.
Zaczekaj.
Agathe, to Candahar.
Już to zbadaliśmy.
Notatka. Pismo odręczne.
Hotel.
Torba. Wszystko.
Każdy szczegół.
Nie każdy.
To Candahar, Agathe.
Zrobiliśmy to.
Nie.
Nie każdy szczegół.
Odpuść, Agathe.
Mamy go.
To rysunek dziecka.
SMUTNY PAN W GARNITURZE
Był w moim domu.
Mynie coś się przewidziało, Agathe.
Wyobraziła to sobie.
Mówiłaś jej o morderstwach, więc zaczęła widzieć morderców.
Wyobraziła sobie.
To nie dowód, Agathe.
To Candahar.
To nie on.
Czemu miałby być w twoim domu?
ZAGINIONY
Może w związku z jego sprawą.
Tam.
Co?
Nie wiem.
Agathe.
On nie istnieje.
Jest wyimaginowany.
Candahar jest rzeczywisty.
Realny.
Muszę wiedzieć,
czy widziałaś smutnego pana w naszym domu czy w swojej głowie.
Dobrze.
To jak było?
Jedno i drugie.
Myślałaś dziś o smutnym panu?
Tak.
Myślałaś dziś o butach?
Nie.
Myślałaś o smutnym panu,
bo morderstwa są niezwykłe.
Nie myślałaś o butach,
bo są zwykłe.
Więc...
To dobrze,
że widziałaś smutnego pana w głowie,
bo to znaczy, że morderstwo jest niezwykłe.
Jeśli morderstwo będzie zwykłe jak buty,
wtedy
powinnaś się zacząć bać.
Fajnie, mamo,
ale i tak go widziałam.
W naszym domu.
Czy to on?
Nie.
To jest on.
Leslie Claret, proszę.
Przepraszam, pan Claret nie pojawił się wraz z wizytą
pracowników McMillan.
- Co to? - Roztwór soli fizjologicznej.
- I? - Morfina na uśmierzenie bólu.
Morfina.
Muszę zadać pytanie, nie jestem zdenerwowany.
Kiedy człowiek jest nieprzytomny,
czy to standardowa procedura,
że podaje mu się silne narkotyki bez sprawdzenia jego historii chorób?
Czy to standardowa procedura?
Robimy to, gdy ktoś zostanie postrzelony w twarz. Mam to usunąć?
Czuję się...
Słucham?
Czuję się jak...
Tak jak można się poczuć...
lecąc na magicznym dywanie.
Mam to usunąć?
Pana telefon dzwonił przez ostatnie dziesięć godzin.
Słucham.
Pan Claret?
Tak.
Mówi detektyw Albans z wydziału policji w Luksemburgu.
Mam kolejne pytanie o Johna Lakemana.
Dupek.
Tak, młody dupek.
Ma pan chwilę?
Tak.
Mówił pan, że John Lakeman nie był na kolacji 11 maja,
bo musiał odzyskać torbę.
15 DNI TEMU
Nie spytałam...
czy wrócił z torbą?
Masz swój garnitur? Spóźniłeś się 40 minut.
- Wysłali mój... - Miałeś iść...
- Tak. - Tak, przyniósł?
Tak, przyniósł.
Dupek.
Czy przypomina pan sobie, jakiego koloru była torba?
Czerwonawa, torba na ubrania.
Czerwonawa.
Dziękuję.
Co pani robi?
Usuwam morfinę z kroplówki.
Nie spieszmy się tak.
Dobrze?
Ja latam.
Tylko pytam.
Tak?
Co?
Czy tata chce, żebyś zabijał ludzi?
Dziś o 15:00 zabiję kobietę.
Chcesz mi pomóc?
Oczywiście, że nie.
Więc jaki z ciebie pożytek?
To piosenka o kimś, kogo zabiłem.
Jest wiatr chłodny, co dmie Gdy idzie Fajny Rick
Ale dla mnie jest śmiertelnie poważny
Wystraszyłem go i się rozchorował
Zabrałem Rickowi tę fajność
I teraz jest śmiertelnie poważny
Gdybym cię potrzebował, przyszedłbyś?
Położyłbyś mi dłoń na piersi
I dał odpocząć jak Charliemu
Nie żebyś mnie znał
Ale porównanie z Charliem jest nie fair
Pod względem czułości, jaką mi zaoferował
Łatwiej mu być blisko mnie
Nie rozumie zasad etycznych
Ale pewnie odbył intensywne szkolenie
Gdybym cię potrzebował, przyszedłbyś?
Położyłbyś mi dłoń na piersi
I dał odpocząć jak Charliemu
Nie żebyś mnie znał
Przykro mi, stary
Wybacz, że zabiłem Fajnego Ricka
DZIESIĘĆ GODZIN PÓŹNIEJ
- Zapytam cię o opinię. - Pieprzę twoje zasady. To dotyczy Johna.
- Mówię poważnie. - Mam to gdzieś.
Powinienem być w domu z Eframem, zamiast ci pomagać
- z tym gównem. - Edward, przestań!
Jak się masz?
Lekarze mówią, że wszystko w porządku.
To znaczy oberwałeś mocno,
ale powiedzieli, że nic nie złamałeś, nic nie...
Nic mi nie jest.
- Nieprawda. - Która godzina?
Godzina odpoczynku.
Jest 13:35.
- Nic mi nie jest. - Zostań tu, John.
Naprawdę nic ci nie jest?
Bo dziewczyna wychodzi z torbą za 25 minut.
Leż, zostań tutaj.
Czyli wszystko w porządku. Nic ci nie jest?
Bo nie zrobiłeś wczoraj tego, co miałeś zrobić.
A ona będzie czekać na tę torbę na stacji Bettborn.
Możesz ją wcześniej odebrać. Ja nie mogę, on też nie.
Wiesz co? Pieprz się.
Często każą mi czegoś nie robić, choć i tak oczekują, że to zrobię.
Powiedziano mi, żebym tego nie robił. Naszego zadania.
Zabroniono mi. A i tak oczekują, że to zrobię.
Jeśli to się wyda, ja też zostanę wydany.
Chcę przez to powiedzieć, że nasz plan rozpadł się szybko.
I zbyt głęboko w tym siedzimy.
Jeśli nie wrócimy na ścieżkę...
to pójdę siedzieć.
- Nic mi nie jest. - Wpadłeś pod samochód. Leż.
Niech John sam decyduje.
Tak? Może?
Eddie, nic mi nie jest. To dmuchaczka szkła.
Lalkarka.
Wszystko jedno.
Czekaj. Naprawdę nic ci nie jest?
Nic mi nie jest. Przestań.
Dorwiesz ją?
Tak.
To się pospiesz.
Moje rzeczy?
Nie wiem.
Chyba w spódniczkach i rajstopach.
Tam trzymamy prawie wszystko.
DWIE MINUTY PÓŹNIEJ
Przepraszam.
Witaj.
To moja torba.
Która?
Czerwona. Należy do mnie.
Gdzie jest...
Zostawiłam. W budynku policji.
Pieniądze?
Tak.
Czemu?
Są ciężkie.
Czemu wzięłaś torbę?
Potrzebuję jej do wschodu słońca w moim nowym przedstawieniu.
Z marionetkami.
Właśnie takiego koloru potrzebuję.
Nie chciałaś pieniędzy?
Nie.
Tylko torbę?
Tak.
Więc gdzie są teraz pieniądze?
Zostawiłam je beztrosko na komodzie w żeńskiej przebieralni.
Lubię twoją muzykę.
Popołudniowa mżawka
Przyjaciółka mi ją dała. Niezbyt się nią interesowała.
Przepraszam.
Nie, w porządku.
Nie możesz, no wiesz, uszczęśliwić wszystkich ludzi.
Mogę użyć jednej z twoich piosenek do przedstawienia?
Tak. Której? Czy mogę...
Circles of Resonance.
- Czemu? - Lubię ją.
„Nie możesz się nawet ruszyć.
Stąd, tam.
Bo nic i nikt nie jest proste”.
Czemu ją lubisz?
Bo cały czas kradnę różne rzeczy na moje przedstawienie lalkowe
i dzięki niej czuję się mniej podle, za to, że nie jestem idealną obywatelką.
Nikt nie jest idealnym obywatelem.
Nic ci nie jest? Nie wyglądasz dobrze.
Potrącił mnie niedawno samochód.
Czemu nie odpoczywasz?
Robię coś. Do pracy. Teraz.
Można by pomyśleć, że jako muzyk masz luźniejszy tryb życia.
Nie jestem muzykiem.
Czemu nie?
Bo kiedy byłem mały, tata powiedział mi, że muzyk ma ciężkie życie.
Musi spać w furgonetkach i takie tam.
Więc zaproponował coś innego.
A ty zajmujesz się marionetkami? Fajnie.
Tak, to fajne.
Więc pieniądze są po prostu na kredensie.
Tak. Obok lwa.
- Do zobaczenia. - Na razie.
- Tak? - Posterunek policji.
- Idź teraz, Dennis. Zrób zamieszanie. - Jak?
Nie wiem. Musisz już iść.
Z tą torbą związane są dwa morderstwa.
Super.
Elementem łączącym tych dwóch mężczyzn
jest ta czerwona torba.
Lakeman ją miał.
Candahar ją miał.
W różne dni.
Opowiedz mi o tej torbie.
Była tu.
Jest tu.
Torba?
Tak. Jest tutaj.
Teraz?
Tak.
Gdzie?
W twoim biurze.
Przy ścianie, trzymam tam skuter wodny.
Ale wcześniej wysłałem tam młodą kobietę, żeby odebrała swoje rzeczy.
Wypuszczono ją 20 minut temu.
Przepraszam?
Chciałbym złożyć doniesienie.
Zostałem napadnięty. Zabrali wszystko.
Poza okularami. Chyba nie chcieli, żebym ich ścigał.
Ale chyba powinienem złożyć zeznanie,
czy coś takiego.
A skoro tu jestem, mogę opłacić zaległe mandaty.
To piękny budynek.
Pewnie ma ze 100 lat.
John Lakeman - nie pójdę za tobą, jeśli ty za mną nie pójdziesz!
Nie rozrabiaj.
Do zobaczenia za dwa tygodnie.
Zachowuj się u cioci.
Opiekuj się siostrą.
Do tego pociągu wsiada się, jeśli chce się wyjechać z miasta.
Stacja Bettborn.
Tak.
Gdziekolwiek jedziesz,
nie dostaniesz się tam tak łatwo, jak myślisz.
Czemu po prostu nie weźmiesz ode mnie torby?
Czytałeś moją wiadomość. Warunki dotyczą ciebie, właśnie dlatego.
Nie wiem, kim właściwie jesteś.
Ale wiem, co robisz.
I wiem, że jesteś smutny.
Nadjeżdża mój pociąg.
Jeśli mnie puścisz, będziesz mógł porzucić to,
czym się zajmujesz i co sprawia, że jesteś smutny.
Cokolwiek to jest.
Zrobisz, co będziesz chciał.
To, co zrobiłeś, już nie powróci.
Jeśli pozwolisz mi wsiąść, możesz pojechać gdziekolwiek.
Być kimkolwiek.
Będziesz wolny.
Słucham?
Coś się stało, John. Uprowadzono twojego brata.
Chcą torbę. Przynieś ją.
Co?
Torba, szybko.